Ana içeriğe atla

İstanbul Üniversitesi'ne ...


İstanbul'a ilk geldiğim gün İstanbul Üniversitesi ile tanıştım ve o günden beri hayatımın çok önemli bir yerinde oldu. O zmanalarda sadece bir üniversite idi benim için ama şimdi çok daha fazlası. Sayısız anılar ve borçlu olduğum çok şey var. O kadar ilginç, farklı ve güzel insanlar tanıdım ki sürekli kendimi yenileme, güncelleme ve düzeltme ihtiyacı hissettim. Bambaşka dünyalardan arkadaşlarım ve öykülerim var. Bu üniversiteyi arkadaşlarımla beraber çok eleştiririz, bazı şeyleri yakıştırmayız çünkü. Şimdi bu zengin miras zor günlerin eşiğinde. Ülkenin neresine gitsem, hangi kuruma gitsem bir İÜ barındıracak kadar köklü... Medyadan duymuşsunuzdur olayları. Benim bölümüm ya da fakültem ayrılmıyor ama pek çok arkadaşımın okuduğu fakülte ayrılabilir her an. 'Ben mezunum, benim fakültem ayrılmıyor zaten' ya da sadece 'bizim fakültemiz ayrılmasında... 'mantığında olan arkadaşların yaklaşımını ahlaki bulmuyorum. Bu üniversite ülkenin ta kendisidir, gerçekten de Türkiye' dir. En ufak bir kayıp doğrudan ülkenin kaybıdır. Umarım İÜ eskisinden daha güzel günlerini yaşar. 

Sosyal medyada destek olmak için #ÜniversitemeDokunma ve #ÜniversitelerBölünmesin etiketi ile paylaşım yapabilir ve destek olabilirsiniz.


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Cumhuriyet Demek?

Ben derste Galaksileri anlatırken, birileri model çizsinler diye verdiğim kağıda bakın neler karalamış. Küçücük çocuğun gördüğü aydınlığı umarım herkes görür. Ondan izinsiz çektim bu görüntüyü. Görseldeki özgür, mutlu, umutlu ve elbette bilge kız çocuğu kendisi olmalı.

Kalıcı Olan Ne var ki?

Temel Astronomi dersinde yapılan bazı etkinliklerden küçük görüntüler. Daha önce farklı farklı yerlerde birçok öğrenciye astronomi anlatma şansım oldu. Ama bu macera ötekilerden biraz farklı sanırım. Bilge Çocuk'un mezuniyet programında ilk kez kendimi, 'öğreten' biri gibi hissettim. 2 yıl birlikte temel astronomi dersi işledikten sonra öğrencilerimin bir kısmı mezun oluyor. Onlardan çok şey öğrendim ve bunların en önemlisi de umutlu olmaya dair. Bunlarla beraber ilginç bir his belirdi bende. Bu hissi en son yıllar önce, 8 yıllık sınıf arkadaşlarımdan ayrılırken, liseye geçerken duyduğumu hatırlıyorum. Her şeye rağmen güzel giden, aksiliklerin arasında küçük ama güzel bir detay, hayatının düzenli kısmından bir kesit...  Bu düzenli ve güzel işler hayatının doğası gereği son bulduğunda geliyor bu his. Bunları okurken oldukça duygusal biri olduğumda karar kılmış olabilirsiniz. Bununla beraber bir kısım arkadaşlarımın 'her şeye mantıksal çerçeveden bakamazsın' uy...

Bakış Açınızı Değiştirin

John babasıyla geçirdiği o yaz günlerini sıkça aradı.  #JohnHerschel  zaman yolculuğunun yeni bir çehresini keşfedenlerden biriydi. Işığı ve anıları yakalamanın bir yolunu keşfetti. Buna da bir isim verdi, fotoğraf!