Ortaokulda bir müzik öğretmenim vardı. Hiç abartmıyorum, kadına bakınca insan huzur doluyordu. Ses tonu çok iyiydi... Bize arada şarkı söylerdi. Nilüfer'in Caddelerde Rüzgar'ını, Beethowen 9. Senfonisi, Azerbaycan Türküsü.. hepsini ondan duymuştum ilk. Çok pozitif, güler yüzlü ve iyimserdi. Şarkı söyleyince de bambaşka biri olurdu. Arada bize de söyletirdi; ben Barış Akarsu'dan dinlediğim bir Barışmanço şarkısı söylecekken bakıp gülen kızlarla sözlü kavgamızı ayırmış herkesi yatıştırmıştı. Acaba böyle insanlar şimdi neredeler? Sanki çoğu bir anda bu gezegenden silindi. Ya da sadece benim çektiğim bir özlem bu.
Kendi kendimzi keşif yolculuğu ...

Yorumlar
Yorum Gönder